مقدمه: سزارین به خروج جنین وجفت وغشاها از طریق برش جداره شکم و رحم اطلاق می شود. هم اکنون 50-65 درصد زایمانها در کشور ما به تاین روش انجام می گیرد. به همین منظور مطالعه حاضر با هدف شناسایی فاکتورهای موثر در ختم بارداری به روش سزارین طراحی شد.روش کار: مطالعه حاضر روی 414 نفر از مراجعه کنندگان به بیمارستانهای دولتی و خصوصی شهر شیراز (در سال 1384 و 85) انجام شد. و برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه ساختار یافته استفاده شد و در نهایت داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 13 و با آزمونهای دقیق فیشر، استقلال دو گروه(t-test)  و رگرسیون چند گانه مورد تحلیل قرار گرفت.نتایج: شیوع کلی سزارین در بیمارستانهای مورد مطالعه شهر شیراز %66.4 به دست آمد. این میزان در بیمارستانهای خصوصی %89 و در بیمارستانهای دولتی %63.28 محاسبه شد. در تحلیل تک متغیره سن، قد، شاخص توده بدنی، وضعیت اجتماعی اقتصادی بهتر، نخست زایی، پذیرش در بیمارستانهای خصوصی، سابقه نازایی، و سابقه سزارین قبلی، القای زایمان، ماکروزمی، و دیستوشی شانه، و نمایش بریچ با زایمان سزارین ارتباط معنی داری نشان داد (P<0.05) در مدل نهایی، مهمترین عوامل موثر بر زایمان سزارین سابقه سزارین قبلی، سن بیش از 35 سال و تحصیلات بالاتر به دست آمد.نتیجه گیری: گرچه سزارین به عنوان یک عمل نجات دهنده مادر و نوزاد در مواقع ضروری شناخته شده اما شیوع آن به دلیل طرفداری پزشکان (از نظر مادی) و استقبال مادران به منظور گریز از ترس و درد زایمان همچنان رو به افزایش است. به علت عوارض بسیار زیاد سزارین، توصیه می شود مادران باردار خصوصا مادران نخست زا را به زایمان طبیعی ترغیب نمود تا در زایمانهای بعدی مجبور به زایمان سزارین نباشند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

علی رغم سهولت پذیرش سزارین از سوی عامه مردم و روند رو به افزایش این عمل جراحی به نظر می رسد آگاهی اندکی نسبت به عوارض ناشی از آن وجود دارد. در این مطالعه آگاهی و نگرش زنان باردار مراجعه کننده به دو زایشگاه اصلی شهر کرمان نسبت به زایمان طبیعی و سزارین مورد بررسی قرار گرفت. در این پژوهش توصیفی 204 زن بارداری که به صورت متوالی به درمانگاه های پره ناتال دو زایشگاه اصلی شهر کرمان مراجعه می کردند، مورد مطالعه قرار گرفتند. برای جمع آوری اطلاعات پرسشنامه ای شامل خصوصیات دموگرافیک و عبارات آگاهی سنجی و نگرش سنجی نسبت به زایمان طبیعی و سزارین تنظیم شد و پس از تایید روایی آن در اختیار افراد مورد مطالعه قرار گرفت . نتایج نشان داد که اکثر مراجعین از سطح آگاهی پایین برخوردار بودند (63.5% آگاهی ضعیف و 29% متوسط). %96.5 زنان نسبت به زایمان طبیعی، 33% به سزارین نگرش مثبت و 40.5% نگرش منفی به سزارین داشتند. بین سطح آگاهی و نگرش افراد مورد مطالعه رابطه آماری معنی داری(P<0.05)  به دست آمد. تعداد بیشتری از زنان خانه دار و زنانی که تعداد زایمان قبلی بیشتر و نیز تعداد سزارین قبلی بیشتری داشتند، از نگرش مثبت نسبت به زایمان طبیعی برخوردار بودند و آگاهی زنانی که سابقه سقط قبلی داشتند نسبت به روشهای ختم حامگی بیشتر بود. 59.8% افراد زایمان طبیعی و 35.78% سزارین را به عنوان روش مطلوب برای ختم حاملگی برگزیدند. با توجه به سطح پایین آگاهی و نگرش نامناسب زنان باردار نسبت به روشهای ختم حاملگی، برای کاستن از آمار سزارین و اصلاح نگرش قشر جوان جامعه، آموزش کافی در دوران تحصیل مشاوره های قبل از ازدواج و حین بارداری ضرورت دارد.

مقدمه: با توجه به اینکه ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری به علل گوناگون لازم می شود و عمل جراحی برای ختم حاملگی عوارض متعددی دارد، این مطالعه به منظور مقایسه تاثیر میزوپروستول واژینال و خوراکی در ختم حاملگی های سه ماهه دوم بارداری (28-14 هفته) صورت گرفت.روش بررسی: این مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی بر روی 60 زن باردار در سه ماهه دوم که کاندید ختم حاملگی بودند انجام گردید. بیماران به طور تصادفی در دو گروه 30 نفره برای دریافت میزوپروستول واژینال یا خوراکی قرار گرفتند. در ابتدا دوز 400 میکروگرم میزوپروستول به صورت واژینال یا خوراکی به بیمار تجویز گردید. سپس در صورت نیاز به تکرار، حداکثر تا 3 دوز (1200 میکروگرم) به فواصل هر 6 ساعت استفاده شد. به تمامی زنان شرکت داده شده در مطالعه حداکثر 48 ساعت پس از آخرین دوز مصرفی برای ختم حاملگی زمان داده شد و در صورت عدم دفع، از روش اکسی توسین غلیظ شده و در نهایت در صورت عدم موفقیت، از روش جراحی برای ختم حاملگی استفاده شد. تمامی بیماران 2 هفته پس از ختم حاملگی برای انجام سونوگرافی مجدد مراجعه کردند که در صورت مشاهده بقایای حاملگی، کورتاژ انجام گردید. اطلاعات مربوط به بیماران از قبیل سن، گراویدیتی، سن حاملگی، سوابق بیماری و سابقه سزارین در فرم اطلاعاتی بیمار ثبت گردید. میزان موفقیت میزوپروستول در ختم حاملگی، فاصله زمانی تا دفع محصولات حاملگی و عوارض جانبی دارو در دو گروه مورد مطالعه مقایسه گردید. سپس داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.نتایج: نتایج پژوهش نشان داد که 26 نفر (%86.7) در گروه واژینال و 13 نفر (%43.3) در گروه خوراکی دفع کامل محصولات حاملگی داشتند (P=0.0006)، متوسط فاصله زمانی تا دفع محصولات حاملگی در گروه واژینال (9.2±4.2 ساعت) با گروه خوراکی (12.7±7.3 ساعت) تفاوت معنی داری نداشت. عوارض جانبی شایع در گروه درمانی واژینال، تب و در گروه خوراکی، لرز و تب بود. از نظر میزان بروز عوارض جانبی تفاوت معنی داری در دو گروه مورد مطالعه مشاهده نشد. هیچگونه عارضه جانبی مهم مانند پرفوراسیون رحم یا خونریزی شدید در هیچیک از گروه های مورد مطالعه مشاهده نگردید.نتیجه گیری: میزوپروستول واژینال در مقایسه با روش مصرف خوراکی، روشی موثر در ختم حاملگی های سه ماهه دوم بارداری می باشد. عوارض جانبی این دارو برای بیمار قابل تحمل است.

مقدمه: سقط یکی از مسایل شایع طب مامایی در دنیا است. روش معمول و استاندارد برای ختم حاملگی در سه ماهه اول بارداری جراحی (کورتاژ) می باشد. یک روش موثر برای ختم حاملگی در سه ماهه اول استفاده از درمان های طبی است. هدف از این مطالعه، مقایسه میزوپروستول به تنهایی یا همراه با متوترکسات جهت ختم بارداری در سه ماهه اول بود.روش ها: مطالعه حاضر یک مطالعه کار آزمایی بالینی تصادفی بود. در این مطالعه، 200 زن حامله در سه ماهه اول بارداری جهت ختم حاملگی به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول تحت درمان با میزوپروستول به (800 mg واژینال در یک یا دو دوز) و گروه دوم تحت درمان با میزوپروستول + متوتروکسات (50 mg/m2/IM) و 72 ساعت بعد 800 mg میزوپروستول واژینال (در یک یا دو دوز) قرار گرفتند. در هر دو گروه، سونوگرافی در روز هفتم انجام شد و در صورت وجود بقایای جفت یا باقی ماندن حاملگی کورتاژ صورت گرفت.یافته ها: در بررسی انجام شده در گروه اول %83 و در گروه دوم %81 سقط موفقیت آمیز بود. در هر دو گروه بین دوز میزوپروستول و نیاز به کورتاز و بین نوع حاملگی و نیاز به کورتاژ رابطه معنی داری وجود داشت (به ترتیب P=0.001 و P<0.001). ولی بین سن حاملگی و مرتبه تجویز دارو در دو گروه رابطه معنی داری به دست نیامد (P=0.932). هیچ عارضه جانبی جدی در مصرف میزوپروستول و متوترکسات دیده نشد.نتیجه گیری: ختم بارداری به روش طبی با استفاده از میزوپروستول به تنهایی یا همراه با متوترکسات روشی مطمئن، بی خطر و از نظر اقتصادی مقرون به صرفه می باشد.

زمینه و هدف: امروزه مشاهده می شود اکثر زنانی که جهت ختم بارداری در سه ماهه سوم در بیمارستان بستری می گردند، در فاز زایمانی قرار نداشته و بدون شروع شدن انقباضات رحمی، بستری و حاملگی آن ها ختم می گردد. با توجه به اهمیت سلامت مادران و نوزادان و نقش سزارین های غیر ضروری در این زمینه، پژوهش حاضر به منظور تعیین دلایل ختم بارداری در سه ماهه سوم و ارتباط آن با سر انجام مادر و جنین در سال 1383 در شهر کرد انجام شد. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی تعداد 750 نفر از زنانی که جهت ختم بارداری در سه ماهه سوم در بخش زایمان بستری شده بودند، به روش تصادفی و در سه شیفت مختلف صبح، عصر و شب انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار گرد آوری اطلاعات پرسش نامه و چک لیست بود که بر اساس معاینه اولیه بیمار، مطالعه پرونده، مصاحبه با مادر و معاینه فیزیکی نوزاد پس از تولد، توسط پژوهشگر تکمیل شد. سرانجام مادر و جنین با استفاده از معیارهای نوع زایمان، سن حاملگی و وزن نوزاد تعیین شد. اطلاعات پس از طبقه بندی با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری تی ، کای دو و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: 298نفر (7/39 درصد) از مادران به علت شروع درد های زایمانی و 452 نفر (3/60 درصد) به توصیه پزشک مراجعه و مورد ختم بارداری قرار گرفته بودند. 2/23 درصد از افراد مذکور به دلایلی مثل سزارین قبلی، تمایل به سزارین و مشکلات مادر و جنین در حین بارداری بستری شده بودند. نتایج نشان داد که پس از حذف موارد سزارین تکراری و تمایل به سزارین، بین علت ختم بارداری و نوع زایمان ارتباط معنی داری وجود دارد و افرادی که به توصیه پزشک بستری شده بودند، بیشتر مورد عمل سزارین قرار گرفته بودند (P=0.001). سن حاملگی در گروهی که به توصیه پزشک بستری شده بودند بیشتر از گروهی بود که به علت شروع دردهای زایمانی مورد ختم حاملگی قرار گرفته بودند (P=0.003). وزن نوزادان در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت . نتیجه گیری: اقدام به ختم حاملگی قبل از شروع دردهای زایمانی می تواند احتمال عمل سزارین را افزایش دهد. گرفتن شرح حال دقیق در مراقبت های دوران بارداری، انجام سونوگرافی در 26 هفته ای اول بارداری و آموزش به زنان باردار در خصوص زمان مراجعه به بیمارستان از اقداماتی است که می توان جهت جلوگیری از ختم زودرس بارداری انجام داد.    

زمینه و هدف: پرکاری تیروئید می تواند در دوران بارداری رخ دهد. طوفان تیروئیدی، وضعیت تشدید شده ای از پرکاری تیروئید بوده که حیات را تهدید می کند، و میزان مرگ و میر در آن به طور شگفت آوری تا حدود %20 می باشد.معرفی مورد: بیمار خانم 21 ساله ای است، که بارداری اول وی در سن حاملگی 25 هفته با پره اکلامپسی شدید و پرکاری تیروئید کنترل نشده همراه بوده است. این بیمار کاندیدای سزارین اورژانسی بود. درمان در او به صورت فرونشاندن سریع سمیت تیروئیدی و مراقبت های حمایتی کامل انجام شده بود. تست های عملکرد تیروئید ممکن است در تمایز طوفان تیروئید از پرکاری تیروئید علامت دار کمک کننده نباشد. خطر بزرگ بیهوشی در بیماری که پرکاری تیروئید در وی کنترل نشده باشد، طوفان تیروئیدی است، لذا بایستی به شدت با بتا بلاکر، ید و داروهای ضد تیروئید درمان شود.

زمینه و هدف: پیشرفت های موجود در زمینه تشخیص زودرس ناهنجاری جنینی و بیماری های تهدیدکننده حیات مادر، باعث افزایش میزان ختم بارداری سه ماهه دوم شده است. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی تجویز میزوپروستول واژینال هر 6 ساعت یا 12 ساعت برای ختم بارداری در سه ماهه دوم انجام شد.روش تحقیق: در این کارآزمایی بالینی، 140 زن با سن بارداری 14 تا 28 هفته که به دلایل مختلف کاندید ختم حاملگی بودند، به طور تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. گروه اول هر 6 ساعت و گروه دوم هر 12 ساعت، 400 میکروگرم میزوپروستول از طریق واژینال دریافت کردند؛ در صورت عدم دفع جنین تا 48 ساعت، اکسی توسین با مقدار بالا تجویز می شد. فاصله زمانی شروع دارو تا دفع جنین، متوسط میزان داروی تجویزشده، نیاز به تجویز اکسی توسین با مقدار بالا و عوارض جانبی در دو گروه ثبت گردید. داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS (ویرایش 12) در سطح معنی داری P<0.05 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: تفاوت معنی داری در متوسط زمان تجویز دارو تا دفع جنین در دو گروه مشاهده نشد. متوسط میزان تجویز میزوپروستول در گروه اول (6 ساعته) (1600±761mg) در مقایسه با گروه دوم (12 ساعته) (1200±385mg) بیشتر بود (P<0.001). در هیچ یک از موارد نیاز به تجویز اکسی توسین با مقدار بالا پیدا نشد. تب در گروه اول، اندکی بیشتر بود ولی از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه گیری: به منظور ختم بارداری در سه ماهه دوم، با تجویز 400 میکروگرم میزوپروستول واژینال هر 12 ساعت، می توان ضمن مصرف داروی کمتر، به موفقیت در ایجاد سقط به اندازه تجویز هر 6 ساعت دست یافت.

مقدمه: در موارد متعددی از جمله مرگ داخل رحمی جنین، پارگی زودرس کیسه آب، کوریوآمنیونیت و پره اکلامپسی، متخصصین زنان جهت حفظ سلامت مادر ناگزیر به ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری می باشند. روش های ختم بارداری در رحم بزرگتر از 14 هفته شامل شروع خود به خودی انقباضات، شیاف های واژینال پروستاگلاندین E1 و E2، اکسی توسین وریدی، تزریق داخل مایع آمنیوتیک موادی مانند پروستاگلاندین F2α، اتاکرینیک اسید و سالین هایپرتونیک است. میزوپروستول یک 16 متیل آنالوگ پروستاگلاندین E1 می باشد که جهت پیشگیری از زخم معده استفاده می شود و درحال حاضر به دلیل اثرات انقباضی بر روی رحم (یوتروتونیک) و نرم کنندگی سرویکس در ختم حاملگی نیز استفاده می شود. تاکنون در ایران تاثیر این دارو در ختم حاملگی طی سه ماهه دوم بارداری بررسی نشده است؛ لذا هدف از انجام این کارآزمایی بالینی مقایسه تاثیر دو دوز 400 μg و 600 μg میزوپروستول در ختم بارداری، عوارض مادری، مدت بستری و میزان نیاز به کورتاژ می باشد تا بتوان روش موثر، ایمن و مقرون به صرفه ای را یافت که در زمان کمتری باعث ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری شود.مواد و روشها: در یک کارآزمایی بالینی 100 بیمار با اندیکاسیون ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری، طی 2 سال در بیمارستان میرزا کوچک خان بستری و به طور تصادفی به دو گروه 50 نفری A و B تقسیم شدند. در گروه A میزوپروستول واژینال 400 μg و در گروه B 600 μg هر 12 ساعت و حداکثر 4 دوز در فورنیکس خلفی قرار داده شد و تاثیر این دو دوز در ختم حاملگی، عوارض مادری، مدت بستری و میزان نیاز به کورتاژ بررسی شد. برای مقایسه آماری نتایج از آزمون X2 و تست t استفاده شد.نتایج: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که 84% در گروه A و80% در گروه B دفع کامل جنین و جفت داشتند. 14% در گروه A و 20% در گروه B تحت کورتاژ تخلیه ای قرار گرفتند. میزان موفقیت درمان (خروج جفت و جنین به طور کامل) بعد از 48 ساعت در گروه A، 98% و در گروه B و 100% بود. زمان شروع القا تا خروج جنین در گروه B 9.2±6.7) ساعت) کوتاه تر از گروه A  12.2±7.7)ساعت) بود .(p=0.003) همچنین این زمان در افرادیکه به علت مرگ داخل رحمی 7.4±2.8) ساعت) حاملگی ختم شد کوتاه تر از افرادی بود که به علت پارگی کیسه آب 11.9±9.6) ساعت) ختم حاملگی داشتند .(p=0.005) زمان خروج جفت بعد از خروج جنین در گروه A کمتر بود .(p=0.02) طول مدت بستری، عوارض مادری از جمله میزان تهوع و استفراغ، اسهال، تب، درد شکمی غیرقابل تحمل و کاهش هموگلوبین در دو گروه تفاوت معنی دار آماری نداشت.نتیجه گیری: میزوپروستول واژینال، رژیمی کاملا موثر، ایمن و مقرون به صرفه در ختم حاملگی در سه ماهه دوم بارداری می باشد و در صورت نیاز به دفع سریع محصولات حاملگی مثل کوریوآمنیونیت و پره اکلامپسی می توان از دوز 600 μg میزوپروستول استفاده کرد. در غیر این صورت جهت کاهش هزینه از دوز 400 μg استفاده شود.